لینک های روزانه
| ------------------------ |
|---|
تصاویر تصادفی
| ------------------------ |
|---|
| آرشیو |
|---|
|
تأملات قرآنی یادداشت ها خاطرات شخصی کتاب نوشت در رسانه ها جملات قصار متفرقه |
| ------------------------ |
|---|
|
|
| ------------------------ |
|---|
خروجی سایت
| ------------------------ |
|---|
| |||||||||||||||||||||||||||
| << شروع < قبل 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 بعد > آخر >> | |||||||||||||||||||||||||||
.jpg)
این روزها کتاب "خاطرات دکتر مهدی حائری یزدی" را به اتمام رسانده ام. این کتاب، بخشی از طرح تاریخ شفاهی ایران است که در شهریور 1360(سپتامبر 1981) در مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد کار خود را آغاز کرد. هدف اصلی این طرح ضبط، گردآوری و حفظ خاطرات شخصیتهایی بود که یا در تصمیم گیری خطیر و رویدادهای مهم سیاسی ایران شرکت داشته و یا از نزدیک شاهد آنها بوده اند. 
.jpg)
پدرم تعریف می کند زمانیکه در جلسات درس و بحث علامه محمد تقی جعفری(ره) حاضر می شد گویا یکبار صدا و سیما تصمیم می گیرد تا آن جلسات را ضبط کند. به همین منظور دست اندرکاران ضبط، از زمان شروع جلسات یعنی ساعت 8 صبح در آن حضور پیدا می کردند و به ضبط برنامه مشغول می شدند. یکی از آن روزها فیلمبردار حدود نیم ساعت به جلسه دیر می رسد، بطوریکه علامه جعفری بحث خود را آغاز کرده بودند و اتفاقاً از آنجایی که بحث فوق العاده داغ شده بود به اوج آن رسیده و با حرارت و گرمی خاصی هنگام صحبت بودند. ناگهان فیلمبردار که تازه نیز به جلسه رسیده بود آرام کنار ایشان می رود و با عذرخواهی تقاضا می کند که اگر امکان دارد علامه بحث را از ابتدا شروع کنند تا ضبط جلسه بصورت کامل انجام شود و بحث نیمه کاره نباشد. علامه جعفری هم نگاه معناداری به طرف می کند و با همان لهجه شیرین ترکی می گوید:«ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجا!». پدرم می گوید: بیچاره آن فیلمبردار از شدت شرمندگی و خجالت دیگر هیچ چیز نمی گوید و آرام جلسه را ترک می کند..jpg)
اولین کتابی که در سال جدید به اتمام رسانده ام کتاب "رساله در باب سنت و تجدد" تألیف دکتر رضا داوری اردکانی است. دکتر داوری را سه بار بیشتر از نزدیک ندیده ام. بار اول(سخنرانی درباره پست مدرنیته) و بار دوم(سخنرانی به مناسبت بزرگداشت دکتر فردید) در بنیاد فردید و بار سوم هم که به منظور دعوت از ایشان برای حضور در همایش بررسی و نقد آراء و اندیشه های دکتر سید احمد فردید در دانشگاه تهران(سال گذشته) با وی ملاقات کردم. آنچه که در این برخوردهای اندک از ایشان حس کردم و برای من برجسته می نمود این بود که او را فردی دیدم که حتی در حین سخنرانی و گفتگو با شما می اندیشد. این حس را هنگام مطالعه کتاب "رساله در باب سنت و تجدد" نیز تجربه کردم. گویی داوری حتی در نوشتن هم می اندیشد. البته همین امر سبب می شود که گاهی اوقات عنان بحث از دستش خارج شود و گریزهای بعضاً متعددی در هنگام نوشتن، وی را تا حدودی از بحث اصلی دور کند. از دیگر نکات منفی کتاب شاید اطاله کلام و پیچیدگی های غیرضروری است که با این سبک نوشتن اتفاق می افتد. در واقع این کتاب تأملی است درباره مفاهیم سنت، تجدد و توسعه و نسبتی که میان آنها برقرار است. این بحث سالهاست که نقل منازعات و محافل اندیشه ای و معرفتی ماست. تصور می کنم خلاصه و حرف اصلی کتاب در پنج صفحه پایانی آنست. داوری در پایان کتاب سؤالی بسیار مهم را مطرح می کند که به نظر حقیر سخت اندیشمندان معاصر را به مبارزه می طلبد و آن اینکه:.jpg)
بسم الله الرحمن الرحیم