| سفر به قم و سه توفیق |
| 1388/02/26 ساعت 12:42:06 | |||||||||
.jpg) 1. هفته گذشته سفر دو روزه ای به قم داشتم و میهمان برخی دوستان قدیمی بودم. مدت زیادی توفیق زیارت حضرت فاطمه(س) برایم حاصل نشده بود. زمانیکه به حرم مطهر مشرف شدم نکته عجیب، تعطیلی حرم از ساعت پایانی شب تا اذان صبح بود. از دوستان علت را جویا شدم گویا به خاطر نخوابیدن زائرین در حرم اینکار را می کنند. به نظرم توجیه مناسبی نیامد. چون انواع و اقسام راهکارها وجود دارد که این مسئله را سامان دهند؛ از نوع همان کارهایی که در حرم رضوی می کنند.2. از آنجایی که دوستان مذکور در دانشگاه باقرالعلوم تحصیل می کنند توفیق دیگری حاصل شد تا برای نخستین بار این مجتمع آموزشی را ببینم و در کلاس حجت الاسلام دکتر حمید پارسانیا تحت عنوان "اندیشه اجتماعی اسلام" شرکت کنم. کلاس آنروز به کنفرانس یکی از دانشجویان درباره اندیشه اجتماعی هانری کربن اختصاص داشت که از شما چه پنهان بسیار ضعیف هم ارائه شد. ضمناً دکتر پارسانیا لطف کردند و ما را میهمان یک فنجان نسکافه و شکلات کردند. گویا بیشتر جلسات بچه های کلاس از این بابت شرمنده ایشان می شوند بخصوص اگر کسی هم به عنوان میهمان حضور پیدا کند. کلاس های صبح باقرالعلوم مختص خانمها و بعدازظهر مختص آقایان است. در مجموع، سایت، کتابخانه و برخی دیگر از قسمت های دانشگاه را که دیدم احساس کردم فضای بسیار مناسبی برای دانشجویان فراهم شده است. 3. توفیق سوم دیگری که در این سفر نصیبم شد حضور در نماز جماعت آیت الله بهجت و آیت الله جوادی آملی بود. تا به حال این دو بزرگوار را از نزدیک ندیده بودم و تصمیم گرفتم(بخوانید توفیق حاصل شد!) اینبار تیمماً و تبرکاً خدمت ایشان برسم. علی متولی زحمت کشید و برای راهنمایی با من همراه شد. نماز آقای جوادی برخلاف نماز آقای بهجت به لحاظ استقبال کم رونق تر بود. البته این کم رونقی از جهت مراتب شخصیتی کاملاً توجیه پذیر است اما گویا دو دلیل دیگر هم داشت. علی متولی می گفت اولاً بیشتر نمازگزاران آقای جوادی قشر فرهیخته و تحصیل کرده هستند و کمتر توده عوام در نماز ایشان شرکت می کنند. ثانیاً به دلیل حمایت آقای جوادی از آقای هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست جمهوری 84 و درگیری هایی که در آنزمان ایجاد شد این اسقبال کمتر شد. برخلاف نماز جماعت آقای جوادی، نماز جماعت آقای بهجت فوق العاده شلوغ و حاشیه ساز بود. قبل از اینکه به نماز ایشان برویم علی متولی گفت حداقل یک ساعت زودتر حرکت کنیم. زمانیکه به مسجد ایشان رسیدیم تازه حرف متولی را متوجه شدم. باورتان نمی شود اگر بگویم حداقل از 2 ساعت قبل افراد برای حضور در نماز آمده بودند. به محض ورود به مسجد شما با انبوهی از مهر و جانماز روبرو می شوید که بلا تشبیه مانند زنبیل های معروف پهن هستند تا کسی جای دیگری را نگیرد! البته جالب بود که علی رغم استقبال نمازگزاران و بویژه توده عوام کسی به جای دیگری تعرض نمی کرد! برخی هم از عمد مهر و جانماز اضافی می گذاشتند تا صف های نماز فشرده نشود! لذا هنگام نماز می دیدید که صاحبان جانمازهای پهن شده از یک یا دو ساعت قبل، تازه سر می رسیدند. راستش بعد از این ماجرا با خودم فکر می کردم که با همه توجیهات ممکن چه میزان از این رفتارها به لحاظ دینی "مقبول" و "ممدوح" است؟ تمام مسجد از درب ورودی حیات تا طبقه دوم مسجد مملو از جمعیت بود. متولی به من گفت طبقه اول جا گیرمان نمی آید بیا برویم طبقه دوم. اما من گفتم نمیآیم و در دلم مطمئن بودم خداوند جایی را برای من کنار گذاشته. اتفاقاً همینجور هم شد و در صف دوم کنار عالم ربانی آیت الله جبرئیل توفیق به جا آوردن نماز را پیدا کردم. از دیگر نکات جالب این بود که برخی از شهرستان فقط به عشق دیدن ایشان و شرکت در نماز آمده بودند. یک عراقی هم کنار من بود که وقتی با علی می آمدیم آدرس مسجد را به زبان عربی از ما پرسید و اتفاقاً با هزار زحمت در صف اول خودش را جا کرد. بنده خدا وقتی آیت الله جبرئیل آمد و کنار من نشست فکر کنم ایشان را با آیت الله بهجت اشتباه گرفت و بعد از دست بوسی ابراز ارادت کرد اما بعد متوجه شد ایشان را اشتباه گرفته است! بالاخره آیت الله بهجت آمدند و مردم از شدت شوق زیارت ایشان روی پاهایشان ایستادند و نزدیک وی شدند اما محافظین ایشان فضا را کنترل کردند. ضمناً موبایل ها و دوربین ها هم دائماً در حال عکس و فیلم گرفتن بود. این عراقی بنده خدا هم چندین بار تلاش کرد قبل از نماز یا بین دو نماز خدمت ایشان برسد و عکسی هم با ایشان بیاندازد اما موفق نشد. نماز که به پایان رسید باز ماجرا تکرار شد و اینبار با شدت و حدت بیشتر. پرده حائل میان مردان و زنان هم کنار رفت تا خانمها هم توفیق دیدن ایشان را پیدا کنند. محافظین هم دائماً تذکر می دادند که مردم به خاطر حال نامساعد ایشان نزدیک نشوند و بنشینند. اما کو گوش شنوا؟ً چشمهای اشکبار از طبقه بالا و پایین بود که ایشان را برانداز می کرد و موبایلها و دوربین ها هم مشغول ثبت لحظات بودند. راستی آن عراقی هم بالاخره موفق شد و به آنچه می خواست رسید.من هم گوشه ای نشسته بودم و به جای آقای بهجت با حیرت حرکات و رفتار مردم را نظاره می کردم. نهایتاً آیت الله بهجت به کمک محافظین از جای مخصوصی که مردم در مسیرشان نباشند از مسجد خارج شدند. با خودم گفتم یعنی این ماجرا هر روز تکرار می شود؟ راستی اگر یک توریست یا یک جامعه شناس خارجی این صحنه ها را ببیند چه فکر میکند؟ مثلاً یک جامعه شناس دین چنین رفتارهایی را "معقول(عقلانی)" می داند؟ بعد از نوشت: متأسفانه امروز(27 اردیبهشت ماه 1388) آیت الله العظمی محمدتقی بهجت دار فانی را وداع گفتند. خدا را شکر که هفته پیش حداقل یکبار ایشان را دیدم و یکی از نمازهای عمرم معطر به امامت ایشان و آن خضوع عارفانه شان شد. این هم قسمت ما بود دیگر! خدایا روح ایشان را با پیامبر اسلام و خاندان مطهرش در سرای جاوید همنشین کن.خالی از لطف نیست اگر نگاهی به زندگینامه این عارف بزرگ معاصر بیاندازید.
Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6 |
|||||||||
نظرات (1)