خاطراتی از ویتگنشتاین عنوان کتابی است مشتمل بر دو بخش؛ که بخش نخست آن چکیده زندگینامه ویتگنشتاین به قلم گئورک هنریک فون رایت و بخش دوم یادداشتی از نورمن مالکوم است. فون رایت و مالکوم هردو از شاگردان و معدود نزدیکان ویتگنشتاین بوده اند. هردو بخش کتاب حاوی نکاتی تأمل برانگیز و جالب از زندگی و اندیشه ویتگنشتاین است. به نظر حقیر، شاید کتاب هایی از این دست -که حاوی خاطرات و مسائل مربوط به زندگی شخصی فیلسوفان و اندیشمندان شهیر است- به اندازه نوشته های فکری و فلسفی آنان قابل توجه و آموزنده است. فرازهای متعددی از کتاب برای من جذاب بود. بویژه فرازی که مالکوم به نقل از ویتگنشتاین در صفحه 73 اشاره می کند: « یک بار وقتی با هم بودیم درباره فلسفه مطلب جالبی گفت: کسی که در چنبره ای فلسفی گرفتار می شود، همانند کسی است که در اتاقی محبوس است و نمی داند چگونه از آنجا خلاصی یابد. او پنجره را امتحان می کند، اما بسیار بلند است، به دودکش متوسل می شود، اما بسیار باریک است. درحالیکه اگر برگردد، می بیند که در همیشه باز است!»